บทที่ 80 20 กลับมา

“หนูหวาน” เสียงแหบพร่าคล้ายคนไม่มีแรงเรียกขานชื่อฉัน

“คะป้า” ฉันเดินไปจับมือบางที่วางอยู่ข้างเตียงนอน

“อย่าลืมที่ป้าขอนะลูก” ป้าวลีส่งยิ้มบาง ๆ

“ไม่ลืมค่ะ ป้าย้ำหนูทุกวัน หนูไม่มีทางลืมค่ะ” พูดติดตลกทั้งที่ตอนนี้มันไม่มีเรื่องตลก เพียงเวลาแค่สี่เดือนอาการป่วยของป้าวลีก็ทรุดลงอย่างรวดเร็ว ไปหาหมอร...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ